Wakacje nad morzem

Sianów

admin — Sat, 12 Nov 2011 14:57:21 +0000

Sianów to miasto położone w odległości 9 km na płn.-wsch. od Koszalina, przy trasie Szczecin — Gdańsk, na krawędzi pradoliny rzeki Unieść. Przez miejscowość przechodzi szlak „Wybrzeża”. Na płd.-zach. od miasta rozciąga się porośnięte lasem wzniesienie moreny czołowej (Góra-Chełmska — 137 m n.p.m.). Rzeka Unieść o długości 26 km i stosunkowo dużym spadku wpada do jeziora Jamno.
Stara osada słowiańska; prawa miejskie otrzymała w 1343 r. W XVI i XVIII w. należała do rejencji koszalińskiej. w XIX w. zbudowano tutaj fabrykę zapałek. Niepodległość uzyskuje 3 III 1945 r. Jest ośrodkiem administracji miejskiej i gminnej, liczy około 4750 mieszkańców. Na uwagę zasługuje kościół szachulcowy z gotycką wieżą z XVI w., ratusz z 1879 r;i oraz domy mieszczańskie z XVIII/XIX w. Ciekawy jest również rzadko spotykany eliptycznego kształtu rynek.
W mieście znajduje się jedna z większych fabryk zapałek w Polsce.
Informacja turystyczna
* Jezioro lobeliowe — jezioro polodowcowe o czystej wodzie ubogiej w domieszki, w których występuje roślinność reliktowa, między innymi Lobelia Dortmanna.

Komunikacja
— PKS —przystanek; linie: Koszalin, Sławno.
— MPK — linia nr 7: linia Koszalin.

Baza kulturalno-rozrywkowa
— MDK — ul. Łużycka 32
— Miejska Biblioteka Publiczna — ul. Armii Czerwonej
— Kino „Zorza” —Plac Obrońców Stalingradu

Podobne artykuły:

Sępolno Wielkie

admin — Sat, 12 Nov 2011 14:55:15 +0000

Sępolno Wielkie to miejscowość w odległości 7 km na płn.-zach. od Białego Boru, w zalesionej strefie pagórków moreny czołowej. We wsi znajduje się park z ciekawymi okazami drzew, zaś w okolicy malownicze, dosyć duże jezioro Bobięciń-skie i kilka mniejszych. W sąsiedztwie pobliskiej wsi Sępólno Małe, w odległości około 2 km od szosy Bobolice — Biały Bór, jest rezerwat wodno-florystyczny lobeliowego „Jeziora Piekiełko” o pow. około 10 ha.
Wieś założona w 1583 r. w miejscu starej osady słowiańskiej. W miejscowości tej zwiedzić można kościół z XVII w. W pobliskim Sępólnie Małym znajduje się XVII wieczny kościół oraz pomnik przyrody — głaz narzutowy o wymiarach 10 m X 2 m X 1,5 m. Sępólno Wielkie należy do gminy Biały Bór.

Podobne artykuły:

Siecino

admin — Tue, 01 Nov 2011 14:57:24 +0000

Siecino to miejscowość na Pojezierzu Drawskim w strefie chronionego krajobrazu, położona w pasie moren czołowych nad rynnowym jeziorem Siecino (pow. 730 ha, największa głębokość 44,2 m) przy trasie Złocieniec — Połczyn Zdrój. Jezioro Siecino jest jednym z głębszych akwenów śródlądowych na Pomorzu. Zachodnie brzegi jeziora są podmokłe i częściowo zalesione. W południowej jego części znajdują się dwie duże wyspy o klifowych brzegach: Ostrów (30 ha) i Kępa (18 ha). Większa z nich połączona jest z brzegiem zadrzewioną groblą. Zarówno na wyspach jak i południowych brzegach jeziora, są bardzo dobre warunki do kąpieli i biwakowania. Na jeziorze istnieje możliwość uprawiania sportów wodnych. Tereny przybrzeżne są zagospodarowane przez ośrodki wczasowe. Obszary nadjeziorne znajdują się w strefie ciszy obowiązującej w godz. 22.00—7.00.
Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1333 r. Obecnie najeży do gminy Ostrowice.
Z zabytków można zobaczyć kościół ryglowy z XVIII w. Coroczną imprezą we wsi jest organizowany w czerwcu Plener Plastyków Amatorów.
PKS — przystanek; linie: Złocieniec, Połczyn Zdrój.
Pole biwakowe nad jeziorem Siecino.

Podobne artykuły:

Gdańsk — Na Starym Mieście

admin — Tue, 16 Aug 2011 15:49:26 +0000

Na Starym Mieście. Opuściwszy Bazylikę św. Mikołaja przechodzimy koło Hali Targowej, znajdującej się na obszernym placu, który od zarania istnienia Gdańska był miejscem wymiany handlowej przybywających z różnych krajów kupców oraz miejscowej ludności. Ulica Pańska, a następnie Podmłyńska prowadzi nas do południowo-wschód-niego narożnika kościoła św. Katarzyny. Widok stąd należy do najciekawszych w Gdańsku. Patrząc na południe mamy przed sobą stary, robotniczy domek z dawnych wieków. Za nim widoczne dwie barokowe szczytnice z XVII wieku. Nieco na lewo trójdzielna fasada renesansowego Domu Kaznodziei, dzieło Antoniego Obbergena.

Najciekawszy, prawdziwie średniowieczny zaułek ukazuje się oczom zwróconym w stronę wąskiej uliczki Pańskiej, ujętej w gotycką oprawę obronnej baszty Jacek — pozostałości ze średniowiecznych fortyfikacji miejskich i szczytnie dominikańskiej śwątyni. Widok zamyka potężny masyw wieży kościoła N. M. Panny.

Na zachód widzimy na pierwszym planie Wielki Młyn, zbudowany przez Krzyżaków około połowy XIV wieku. W ujęciu dwu ramion Raduni, doprowadzonej tu sztucznym kanałem spod Pruszcza Gdańskiego, pracował młyn przez 6 wieków, aż do pożogi, jakiej uległ w 1945 r. Kanał Raduni zaliczyć można do rzędu największych osiągnięć technicznych średniowiecza w Gdańsku, a Wielki Młyn stanowił w owe czasy potężny zakład przemysłowy, którego urządzenia rozmieszczone na siedmiu piętrach były poruszane przez 9 kół wodnych.

Zarówno młyn, jak i nazwy ulic: Kowalska, Garncarska, Bednarska, Piekarzy itp. świadczą o przemysłowym i rzemieślniczym charakterze Starego Miasta, będącego dużym skupiskiem ludności polskiej.

Kościół św. Katarzyny, obok którego stoimy, był główmą świątynią tej części miasta i najstarszym, bo prawdopodobnie XII wiek pamiętającym gdańskim kościołem parafialnym. Gotycki jego kształt, częściowo tylko po pożarze zachowany, .powstał w XIV i XV wieku. Na obejrzenie zasługuje piękna, potrójna szczytnica po wschodniej stronie i uruchomiona przez karmelitów kaplica pod wieżą, z interesującym sklepieniem kryształowym i cennymi szczątkami XV-wiecznych fresków, przedstawiających scenę zabójstwa Stanisława Szczepanowskiego.

W ołtarzu wielki obraz wybitnego malarza gdańskiego A. Moliera „Ukrzyżowanie”. Jako tło obrazu umieścił artysta barwny widok Gdańska z XVII wieku. Odbudowa kościoła św. Katarzyny nastąpi w najbliższych latach.

Ratusz Staromiejski. Idąc od kościoła św. Katarzyny w górę Raduni po przejściu ok. 100 m osiągniemy most prowadzący na ul. Korzenną. Pierwszy po lewej stronie budynek jest dziełem Antoniego van Obbergena, który wzniósł go w latach 1587 —1595 na siedzibę władz Starego Miasta, posiadającego wówczas własny samorząd.

Obecnie w dużej sali Ratusza na piętrze odbywają się plenarne posiedzenia Miejskiej Rady Narodowej. Cały parter * zajęty jest przez filię Biblioteki Miejskiej w Gdańsku.

Ratusz Staromiejski w odróżnieniu od innych budowli Obbergena posiada dość skromnie ozdobione ściany uwieńczone attyką, zakrywającą częściowo dachy. Pierwszy dach od strony ulicy Korzennej zdobią na narożach iglice; ze środka wyrasta piękny barokowy hełm. Dwie smukłe ster-czyny po bokach przedniej ściany i ładna szczytnica na osi gmachu dopełniają całości.

We fryzie nad kamiennym portalem, podobnie jak na wielu znaczniejszych budowlach gdańskich, widnieje orzeł polski z herbem Zygmunta III Wazy na piersiach. Podobiznę Białego Orła spotkamy również we wnętrzu ratusza, na jednym z portali parteru.

Płaskorzeźba widoczna na prawo od wejścia przedstawia słynnego astronoma gdańskiego Jana Heweliusza, który odkryty przez siebie gwiazdozbiór nazwał „Tarczą Sobieskiego”, dedykując również temu królowi najważniejsze swe dzieło z zakresu astronomii. Domy Heweliusza mieściły się w pobliżu i były głośne niegdyś z powodu umieszczenia na ich dachach obserwatorium astronomicznego.

Ładne drewniane schody wiodą nas na piętro do obszernej sieni. Widać tu na suficie wiele alegorycznych obrazów nieznanych malarzy oraz na ścianie postacie kobiece pędzla Alfreda Boya, gdańskiego malarza z XVII wieku. Rzeźbione schody z postacią rycerza, wiodące na balkon, gdańskie szafy i liczne płaskorzeźby uzupełniają wyposażenie sieni, tu wyjątkowo umieszczonej na piętrze. •

Drzwiami naprzeciw schodów wchodzimy do wielkiej sali posiedzeń MRN. Urządzenie tej sali pochodzi z niedawnych czasów, główną więc uwagę należy zwrócić na cenne obrazy, pochodzące z Dworu Artusa i Ratusza Głównego Miasta. Najważniejsze z nich to:

„Grosz czynszowy” Antoniego Moliera z 1601 roku, z Długim Targiem jako tłem sceny biblijnej. Godne uwagi są stroje mieszczan gdańskich, ówczesny wygląd gmachów oraz zamykająca ulicę Długą od zachodu dawna gotycka brama obronna, na miejscu której stoi od początku XVII w. znana nam już Złota Brama.

„Oblężenie Malborka” (w 1460 r.), malarz Marcin Schoninck. Obraz wymalowany w 1536 roku ukazuje nam na tle fantastycznego krajobrazu XVI-wieczny wygląd fortecy malborskiej, obleganej przez wojska polskie i gdańskie, jak to wskazują herby na namiotach.
Portret Sobieskieg o, pochodzący z Kaplicy Królewskiej, pędzla wybitnego malarza gdańskiego Daniela Schultza z około 1677 roku.

„Jefta pozdrawia córk ę”, obraz Wawrzyńca Lauensteina z 1535 roku.

Na honorowym miejscu znajduje się cenny z uwagi na swą treść historyczną obraz Isaaka van dem Blocke z 1608 roku zatytułowany „Polska i Gdańs k”. Mieścił się on w słynnej z piękności „Czerwonej Sali” Ratusza Głównego Miasta. Uwidocznione na obrazie sceny świadczą niezbicie

0 nierozerwalności gospodarczej i politycznej Gdańska z Polską. Obraz ukazuje poza tym sylwetkę ówczesnego Gdańska, wygląd Dworu Artusa w 1608 roku, bogate stroje mieszczan

1 wiele innych interesujących szczegółów z XVII-wiecznego Gdańska.

Opuściwszy ratusz idziemy dalej w górę Raduni, płynącej w malowniczym zespole zabytkowych budowli i okazałych drzew. Przeszedłszy następny most oglądamy doskonale zachowany, renesansowy Dom Opatów, wzniesiony przez jednego z mieszczan gdańskich w 1617 roku i zakupiony następnie przez cystersów z Pelplina. Dom jest dziełem twórcy Bramy Wyżynnej, Wilhelma van dem Blocke. Wartościowymi dziełami sztuki są zdobiące szczytnice kamienne głowy oraz wytworny, na włoskich wzorach oparty portal z interesującym fryzem i wieńczącymi geniuszami w narożnikach łuku. Drugim wartościowym obiektem tego zakątka Starego Miasta jest najstarsza renesansowa fasada (1549 r.) z dawnego schroniska dziecięcego, wykorzystana w nowoczesnej budowli.

Podobne artykuły:

Gdańsk — Bazylika ś w. Mikołaja

admin — Tue, 16 Aug 2011 15:45:41 +0000

Bazylika ś w. Mikołaja. Skręciwszy z Piwnej w prawo dochodzimy po przecięciu ulic św. Ducha i Szerokiej do jednego z najstarszych kościołów Gdańska, Bazyliki św. Mikołaja. Najdawniejsza jej część, prawdopodobnie z początku XIII wieku, była kościołem rybaków i żeglarzy do czasu oddania jej przez księcia Świętopełka przybyłym z Krakowa w 1227 r. dominikanom. Ta część, stanowiąca obecnie zakrystię, nosi do dziś znamiona średniowiecznej obronności w postaci ciężkiej, kwadratowej wieży i pasa blanków, wieńczących północno-wschodni narożnik ściany.

Widok zewnętrzny sprawia surowe wrażenie, zmienia się on jednak po wejściu do wnętrza świątyni. Oczom ukazuje się jasna, trzynawowa, przykryta gwiaździstym sklepieniem hala, wsparta na potężnych ośmiobocznych filarach, do których przylegają dwa szeregi XVII i XVIII-wiecznych, barokowych i rokokowych ołtarzy.

W głównej nawie zasługuje na uwagę kuty ręcznie wielkich rozmiarów świecznik z brązu. W tęczy olbrzymia postać Chrystusa z 1520 roku. Okazały wielkością, bogactwem rzeźby i złoceń późnorenesansowy wielki ołtarz z obrazem szkoły Hermana Hahna i z rzeźbionymi postaciami polskich świętych pochodzi z początku XVII wieku.

Najcenniejszym skarbem świątyni są nadzwyczaj misternie rzeźbione, z pierwszej połowy XVIII w. pochodzące zaplecza nad późnogotyckimi stallami, ustawionymi przy bocznych ścianach prezbiterium.

Do wyróżniających się artyzmem wykonania zabytków należy również ładna empora organowa z XVIII wieku i misternie rzeźbiona chrzcielnica z 1732 roku.