HELSKA MIERZEJA

helska-mierzeja – „Krowi ogon”, jak mówią żartobliwie o Mierzei Kaszubi, był w ciągu wieków raz to szeregiem wysp, raz to półwyspem oddzielającym Małe Morze od Wielkiego Morza – Zatokę Pucką od Bałtyku. Mierzeja Helska, częściej nazywana Półwyspem Helskim, to dziesiątki kilometrów znakomitych plaż z ciągami wydm porośniętych lasem sosnowym. Największe wyniesienia terenu znajdują się między Chałupami a Kuźnicą – wydma Ortus (12,1 m), za kuźnicką Syberią-Góra Libek( 13,5 m) oraz między Juratą a Helem – Góra Szwedów (23,2 m). Mierzeja powstała w wyniku działalności morza i wiatru. Jej długość wynosi 34,8 km, szerokość jest bardzo zróżnicowana: od 150 do 3000 m. Linia brzegowa półwyspu od strony morza jest wyrównana, zaś od strony Zatoki Puckiej wcinają się weń liczne zatoczki. Każdego roku podczas jesienno-zimowych sztormów istnieje niebezpieczeństwo przerwania „helskiej kosy” w jej najwęższych miejscach.