W głębi, na Pojezierzu, klimat jest znacznie ostrzejszy; opadów o wiele więcej (do 700 mm), gdy w pasie brzegowym od 500 — 650 mmŁ a na Żuławach nawet poniżej 500 mm.

Podobne artykuły:

• Słowiński Park Narodowy – Klimat

Wspaniały spacer zapoznający z różnymi formacjami roślinnymi i ich siedliskami w różnych mikroklimatach (bór sosnowy, las liściasty, polana, wydma, plaża).

Spacer rozpoczynamy od dworca PKP w Łebie, równolegle ze szlakiem czerwonym. Na odcinku ok. 10 km idziemy zgodnie z opisem trasy 1. Za rogatką w Rąbce (2,5 km) można skręcić czarnym szlakiem łącznikowym w kierunku brzegu morza, do szlaku zielonego biegnącego z powrotem do Łeby. Idąc przez rezerwat ścisły „Mierzeja” docieramy do placówki Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej, mieszczącej się w budynkach dawnej wyrzutni rakietowej (5,5 km), skąd w kierunku brzegu morza biegnie kolejny czarny szlak łącznikowy, do szlaku zielonego prowadzącego na wsch. z powrotem do Łeby — ok. 8 km.

Docieramy na Łącką Górę (9 km), z której szlaki czerwony i zielony wiodą na plażę nadmorską (10 km), gdzie się rozchodzą: czerwony biegnie na zach. do Czołpina (trasa 1), zielony zaś, którym dalej wiedzie nasza trasa, na zach., z powrotem do Łeby. Szerokość plaży jest tu zmienna, ponieważ wiatry i fale morskie przemieszczając piasek mogą wdzierać się w głąb lądu. Naturalnym umocnieniem wydm są pionierskie trawy nadmorskie. Najbardziej pionierską rośliną na wydmie jest rosnąca kępkowo trawa piaskownica zwyczajna. Rozpoznać ją można po wąskich, rurkowato zwiniętych, szarozielonych liściach i długich do 15 cm walcowatych kłosach.

Wąskie, elastyczne pędy i liście sprawiają, że piasek niesiony przez wiatr osadza się za kępką trawy, a powiększające się wzniesienie stanowi początek wydmy. Przysypywana piaskiem kępka trawy wykazuje właściwości szybkiego wydłużania liści i pędów oraz tworzenia licznych rozgałęzień zanurzonych w piasku, wyrastających ponad jego powierzchnię. Ten proces szybkiego rozrastania się rośliny do długości niekiedy kilku metrów sprzyja utrwalaniu wydmy i powiększaniu jej powierzchni. Tworzą się wówczas równoległe do wybrzeża pasma, zwane wydmami przednimi. Piaskownica zwyczajna jest przystosowana do trudnych warunków ekologicznych dzięki wytworzeniu silnych i odpornych na rozrywanie kłączy, szybkiemu i łatwemu ukorzenianiu ich w przypadku od-sypania, zmniejszeniu utraty wody przez rurkowate zwinięcie liści, ostre kolczyste ich zakończenie, wytworzenie wokół młodej łodygi i nasady liści pochwy z suchych liści chroniących przed zetknięciem z gorącym podłożem. Jest to roślina związana głównie z piaskami nadmorskimi.

Drugim gatunkiem traw utrwalających wydmy jest wydmuchrzyca piaskowa o okazałych i pojedynczo rozmieszczonych pędach. Kłącza wydmuchrzycy piaskowej gęstą siecią przerastają zatrzymane piaski, utrwalając je jeszcze bardziej niż piaskownica zwyczajna. Liście wydmuchrzycy o niebieskozielonej barwie również mają zdolność do zwijania się w rurkę; blaszka liściowa jest szeroka. Roślina charakteryzuje się niezwykle szybkim wzrostem i zdolnością wytwarzania kłączy tuż pod powierzchnią piasku. Obydwie trawy wykorzystywane są przez człowieka do utrwalania ruchomych piasków zarówno w warunkach nadmorskich, jak i wydm śródlądowych.

Przy brzegu morza szlak czerwony skręca na zach., zielony zaś kieruje się na wsch., z powrotem do Łeby. Plaża od strony lądu zamknięta jest pasmem wydm. Z lewej roztacza się piękny widok na otwarte morze.

W drodze powrotnej do Łeby mijamy plażę strzeżoną — jest to znak, że zbliżamy się do miasta. Wychodzimy na drogę obok ośrodka turystycznego PTTK. Skręcając przed ogrodzeniem ośrodka w lewo i idąc wzdłuż niego można dojść do sterczącego z piasku zrębu murów dawnego kościoła św. Mikołaja, zasypanego przed laty przez wydmę ruchomą. Docieramy do centrum Łeby (20 km).

Podobne artykuły:

• Słowiński Park Narodowy – Szlak spacerowy
• Słowiński Park Narodowy – szlak łacznikowy
• Słowiński Park Narodowy – Szlak łącznikowy
• Słowiński Park Narodowy – szlak łacznikowy
• Słowiński Park Narodowy – Szlak południowy

Pewien kowal ujrzał kiedyś na Jastrzębiej Górze trzy łabędzie. Kiedy je obserwował z ukrycia, zamieniły się w trzy piękne panny. Zrzuciły z siebie białe, pokryte piórami koszule i kąpały się w morzu. Kowalowi spodobała się najmłodsza z dziewcząt. Ukrył więc jej szatę, a gdy wyszły z wody, dwie starsze przeobraziły się znowu w łabędzie, zaś najmłodsza musiała pozostać w ludzkiej postaci. Zrozpaczona poszła z kowalem i została jego żoną. Po jakimś czasie urodził się im syn. Kiedy tylko trochę podrósł, żona kowala zaczęła szukać swojej dawnej szaty, a gdy ją znalazła, odleciała na północ, Wróciła po ośmiu latach, kiedy nie było kowala, by zobaczyć swoje dziecko. Chłopiec był już podrostkiem, więc kiedy wrócił ojciec, oznajmił mu, że wie już kim jest i gdzie mieszka j ego matka, dlatego też opuści jego dom. Jak powiedział, tak uczynił.

Podobne artykuły:

• Podobne artykuły:

Przed kilkoma laty, podczas wykonywania nowych pomiarów geodezyjnych okazało się, że fragment klifowego brzegu w Jastrzębiej Górze, na którym ustawiono obelisk nazywany

Podobne artykuły:

• Gleby w pomorskiem

Już sama nazwa Jastarni, nawiązująca do kaszubskich „Ja-strów”, czyli Wielkanocy, a pośrednio również do bogini płodności Isztar, wprowadza w klimat magiczny. A takich tajemnic, jak ta ukryta w nazwie, jest tu znacznie więcej.

Turystów odwiedzających to miasteczko czeka m.in. w czerwcu jedyna w swoim rodzaju piracka sobótka, plenerowy lipcowy Karnawał Helski, czy sierpniowe Dni Węgorza, bogato prezentujące rybacką tradycję. Plażowicze wybiorą szerokie, piaszczyste plaże, a żeglarze i ci bardziej aktywni zaciszny port, w którym obok rybackich kutrów i turystycznych jachtów cumują także gotowe do wypłynięcia w rejs tradycyjne łodzie żaglowe, zwane pomerankami.

W administracyjnych granicach miasteczka leżą: rybacka Kuźnica, z której na świętych Piotra i Pawła ruszają słynne łodziowe pielgrzymki do puckiej fary, oraz Jurata, kąpielisko utworzone w okresie międzywojennym, dziś słynące z wielu luksusowych hoteli. Statusu odrębnej miejscowości nie ma obecnie Bór, nazywany również w przeszłości Jastarnią Gdańską, co wiąże się z faktem przekazania przez króla Zygmunta I w XVI w. części Mierzei Helskiej Gdańskowi. Centrum Boru stanowi plac z kapliczką św. Rozalii, otoczony starymi rybackimi domami. Atrakcje:
• Ośrodek Oporu Jastarnia, 4 schrony bojowe z 1939 roku: Sokół, Sabała, Saragossa i Sęp, między Jastarnią a Kuźnicą.

• Bosmanat portu z kameralną izbą rybackich pamiątek (głównie znaleziska „wyciągnięte z sieci”).

• Domy rybackie w okolicach kościoła, przy Rynkowej 10 chata z 1881 r. udostępniona do zwiedzania wewnątrz.

• Muzeum pod Strzechą, prywatne zbiory obrazujące pracę szkutników i rybaków.

• Kapliczka św. Rozalii w Borze wraz z otaczającymi ją rybackimi domami.

• Port łączący funkcje rybackie z turystycznymi.
• Kościół Nawiedzenia NMP z charakterystycznymi motywami rybackimi.

• Rybacki cmentarz z tablicami upamiętniającymi zaginionych na morzu mieszkańców Jastarni oraz

kapliczka św. Piotra, z drewnianą figurą, będącą niegdyś częścią papieskiego ołtarza w Sopocie.

• Latarnia morska z 1950 roku, najniższa na polskim Wybrzeżu.

• Sezonowe lądowisko, z którego starują awionetki (loty wycieczkowe nad okolicą).

• Rybacka sobótka w wigilię św. Jana, 23 czerwca, z elementami pirackimi i płonącymi beczkami umieszczonymi na wysokich palach.

Podobne artykuły:

• człowiek na pomorzu gdańskim – czasy historyczne
• Hel