Już sama nazwa Jastarni, nawiązująca do kaszubskich „Ja-strów”, czyli Wielkanocy, a pośrednio również do bogini płodności Isztar, wprowadza w klimat magiczny. A takich tajemnic, jak ta ukryta w nazwie, jest tu znacznie więcej.

Turystów odwiedzających to miasteczko czeka m.in. w czerwcu jedyna w swoim rodzaju piracka sobótka, plenerowy lipcowy Karnawał Helski, czy sierpniowe Dni Węgorza, bogato prezentujące rybacką tradycję. Plażowicze wybiorą szerokie, piaszczyste plaże, a żeglarze i ci bardziej aktywni zaciszny port, w którym obok rybackich kutrów i turystycznych jachtów cumują także gotowe do wypłynięcia w rejs tradycyjne łodzie żaglowe, zwane pomerankami.

W administracyjnych granicach miasteczka leżą: rybacka Kuźnica, z której na świętych Piotra i Pawła ruszają słynne łodziowe pielgrzymki do puckiej fary, oraz Jurata, kąpielisko utworzone w okresie międzywojennym, dziś słynące z wielu luksusowych hoteli. Statusu odrębnej miejscowości nie ma obecnie Bór, nazywany również w przeszłości Jastarnią Gdańską, co wiąże się z faktem przekazania przez króla Zygmunta I w XVI w. części Mierzei Helskiej Gdańskowi. Centrum Boru stanowi plac z kapliczką św. Rozalii, otoczony starymi rybackimi domami. Atrakcje:
• Ośrodek Oporu Jastarnia, 4 schrony bojowe z 1939 roku: Sokół, Sabała, Saragossa i Sęp, między Jastarnią a Kuźnicą.

• Bosmanat portu z kameralną izbą rybackich pamiątek (głównie znaleziska „wyciągnięte z sieci”).

• Domy rybackie w okolicach kościoła, przy Rynkowej 10 chata z 1881 r. udostępniona do zwiedzania wewnątrz.

• Muzeum pod Strzechą, prywatne zbiory obrazujące pracę szkutników i rybaków.

• Kapliczka św. Rozalii w Borze wraz z otaczającymi ją rybackimi domami.

• Port łączący funkcje rybackie z turystycznymi.
• Kościół Nawiedzenia NMP z charakterystycznymi motywami rybackimi.

• Rybacki cmentarz z tablicami upamiętniającymi zaginionych na morzu mieszkańców Jastarni oraz

kapliczka św. Piotra, z drewnianą figurą, będącą niegdyś częścią papieskiego ołtarza w Sopocie.

• Latarnia morska z 1950 roku, najniższa na polskim Wybrzeżu.

• Sezonowe lądowisko, z którego starują awionetki (loty wycieczkowe nad okolicą).

• Rybacka sobótka w wigilię św. Jana, 23 czerwca, z elementami pirackimi i płonącymi beczkami umieszczonymi na wysokich palach.

Podobne artykuły:

• człowiek na pomorzu gdańskim – czasy historyczne
• Hel

Kiedy jeszcze pływały po morzach żaglowce, Hel był wielkim i bogatym miastem. Ze wszystkich mórz przybywały tu z towarami okręty i wyruszały z ładunkiem w daleki świat. Jak zapisano w starodawnych księgach, w mieście mieszkali morscy rabusie czyhający w ukryciu między wydmami na statki wyrzucone przez sztorm na piaszczyste brzegi. Bogaty Hel zaczął się panoszyć w świecie. Nadęte helanki chodziły w złotogłowiach, na innych ludzi spozierały z wysoka. Ich mężczyźni nosili się jak baronowie, biednymi gardzili. Spotkała ich za to kara. Pan Bóg zesłał na miasto morską nawałnicę. Zatopił okręty, ludzi i ich domy. Nawet kościół się rozpadł, dzwony spadły na dół, nie popękały jednak, gdyż odlane były ze złota zmieszanego z miedzią. Ci najbiedniejsi, zorientowawszy się, że nadciąga orkan, zaczęli uciekać na najwyższe wydmy, a stamtąd w las i dalej. Powiadają, że to oni dali początek Jastarni. A miasto Hel zginęło. Tylko jego dzwony zostały w głębi morza i do dziś tam są. Opowiadają czasem, dzwoniąc, o tym co się zdarzyło i o tym, dlaczego nowy Hel ma lepszych mieszkańców niż Hel stary.

Podobne artykuły:

• JASTARNIA
• Hel – na samym cyplu